კომენტარი

ევროკომისიის 2025 წლის გაფართოების პაკეტი, საქართველოს უკვე აღწერს, როგორც „კანდიდატ ქვეყანას მხოლოდ სახელით“, რაც მკაფიო სიგნალია ბრიუსელის მხრიდან. ანგარიშში ხაზგასმულია სერიოზული დემოკრატიული უკუსვლა, ფუნდამენტური უფლებების და სამართლის უზენაესობის გაუარესება. ევროკავშირის ინსტიტუტებმა პასუხისმგებლობა პირდაპირ დააკისრეს საქართველოს ხელისუფლებას და გააფრთხილეს, რომ არსებული კურსის გაგრძელება, გამოიწვევს იმ სარგებლის ეროზიას, რომელიც ქვეყანამ კანდიდატის სტატუსის მიღების შემდეგ მოიპოვა.

ევროპარლამენტის 2025 წლის რეზოლუციამაც დაადასტურა ეს შეფასება, მკაცრად გააკრიტიკა სამოქალაქო საზოგადოების, აქტივისტებისა და დამოუკიდებელი მედიის წინააღმდეგ მიმართული კანონმდებლობა და ინსტიტუციური დეგრადაციის ტენდენცია.

ამავდროულად, შიდა რეალობა მკვეთრად ასიმეტრიულია: საზოგადოებრივი მხარდაჭერა ევროკავშირის წევრობის მიმართ კვლავ 80%-ზე მეტია, მაშინ როდესაც სახელმწიფო ნარატივი სულ უფრო სკეპტიკური და კონფრონტაციული ხდება. ეს ქმნის ღრმა ინსტიტუციურ და ნარატიულ განხეთქილებას სახელმწიფოსა და საზოგადოებას შორის, ასევე აზიანებს პროფესიონალურ სახელმწიფო ინსტიტუციებს, მათ შორის დიპლომატიურ სამსახურს.

მიღებულმა საკანონმდებლო ინიციატივებმა, რომელთა შორისაც არის „უცხოური გავლენის კანონი“, პროტესტთან დაკავშირებულმა შეზღუდვებმა და სასამართლო სისტემაში პოლიტიკური ჩარევამ, დაარღვია საქართველოს მიერ აღებული ვალდებულებები ევროკავშირთან, ასოცირების შეთანხმების, ვიზალიბერალიზაციისა და DCFTA-ის  შეთანხმებების ფარგლებში. შედეგად, გაქრა პოლიტიკური ნდობა ბრიუსელსა და თბილისს შორის და შეიცვალა საქართველოს საერთაშორისო იმიჯი, ლიდერი რეფორმატორიდან, რისკის შემცველ ქვეყნამდე.

ევროპულ გზაზე დაბრუნება კვლავ შესაძლებელია, თუმცა ის მოითხოვს ძლიერ პოლიტიკურ ნებას და სისტემურ ცვლილებებს. კრიტიკულად აუცილებელია:

• ევროკავშირის ღირებულებებთან შეუთავსებელი კანონების გაუქმება ან არსებითი ცვლილება;
• ვენეციის კომისიის რეკომენდაციებზე დაფუძნებული რეფორმების აღდგენა;
• ინსტიტუციური დამოუკიდებლობის რეალური უზრუნველყოფა;
• ფართო პარტიული კონსენსუსის ჩამოყალიბება ევროპული ინტეგრაციის გარშემო;
• ევროკავშირის ინსტიტუტებთან ტექნიკურ დონეზე ნდობის აღდგენა.

საქართველოს ევროპული ინტეგრაცია აღარ არის მხოლოდ საგარეო პოლიტიკის საკითხი, ის ქვეყნის პოლიტიკური სიმწიფისა და კოლექტიური იდენტობის გამოცდაა. არჩევანი დღეს, აღარ არის მხოლოდ ევროკავშირში გაწევრიანება, არამედ იმ შესაძლებლობის შენარჩუნება, რომ ეს გზა რეალურად გვრჩებოდეს. დრო ჯერ კიდევ არსებობს, თუმცა პროცესის გადადება და მისი ფასი, შესაძლოა ბევრად უფრო მაღალი აღმოჩნდეს, ვიდრე დღეს ეს ჩანს.

ნოემბერი 2025