კომენტარი

სტრატეგია მიანიშნებს აშშ-ის უფრო შერჩევით მიდგომაზე, სადაც საკუთარი ქვეყნის უსაფრთხოება წინა პლანზეა. ჩინეთი წარმოდგენილია, როგორც გრძელვადიანი კონკურენტი, მაგრამ არა, როგორც მთავარი საფრთხე, განსხავებით წინამორბედი დოკუმენტისგან.  ხოლო რუსეთი აღწერილია, როგორც „მართვადი საფრთხე“ ნატოს აღმოსავლეთ წევრი ქვეყნებისთვის. აღსანიშნავია აგრეთვე ის, რომ აქამდე უსაფრთხეობის მთავარი გარანტორის როლიდან, აშშ პარტნიორის როლში გადადის, რომელიც მოკავშირეებისგან მოელის, რომ მოახდენენ თავიანთი სამხედროების მოდერნიზებას და უხელმძღვანელებენ რეგიონულ თავდაცვის ძალისხმევას. ეს ასახავს ტრამპის ეპოქის პოლიტიკის გაგრძელებას პასუხისმგებლობის გაზიარებისა და „ამერიკა უპირველეს ყოვლისა“ პრინციპის შესახებ.

ევროპისთვის შედეგები ყურადსაღებია. ნატოს მოკავშირეები ზეწოლის ქვეშ არიან თავდაცვის ხარჯების გაზრდის, ჯარების გაძლიერებისა და ეფექტური კოორდინაციის საკითხებში, განსაკუთრებით უკრაინის მხარდაჭერაში მიმდინარე რუსული აგრესიის წინააღმდეგ. სტრატეგია ასევე აუცილებელს ხდის ევროპის სტრატეგიული ავტონომიის შესახებ დისკუსიებს, რამაც უნდა უზრუნველყოს ინტეგრირებული თავდაცვის დაგეგმვის, ევროკავშირის წევრ სახელმწიფოებს შორის უფრო მჭიდრო თანამშრომლობისა და ევროპის სტრატეგიული პოზიციის ხელახლა განსაზღვრის შესაძლებლობა.

დასკვნის სახით, აშშ-ის 2026 წლის სტრატეგია მოუწოდებს ევროპას, გადადგას გაბედული ნაბიჯი, აიღოს უფრო მეტი პასუხისმგებლობა საკუთარ უსაფრთხოებაზე და ტრანსატლანტიკური პარტნიორობა აღარ იყოს ძირითადად ამერიკის, როგორც უსაფრთხოების გარანტორზე დამოკიდებული, არამედ გახდეს უფრო მეტად პარტნიორული.

2026 წლის იანვარი